Magazines / Nr 04 2017

Nr 04 2017

Positieve of negatieve discriminatie?

Bouwgerelateerd nieuws dat de gemoederen verhit, het is vrij zeldzaam. De Vlaming ligt eerder wakker van zijn pensioen, zijn imago op de sociale media of de voorjaarskoersen. Onlangs stak een gecontesteerd project toch nog eens het vuur aan de lont. De eer was voorbehouden aan de beruchte Kapertoren in het nieuwe CampUSpark in Hasselt, die met zijn zestien etages de hoogste woontoren in Limburg zal worden. Niet zozeer het architecturale design of de keuze voor hoogbouw in een groene omgeving, maar wel het beoogde doelpubliek veroorzaakte de nodige commotie. Wie zijn stekje in de nieuwe toren wil verzekeren, moet immers jonger zijn dan 32 jaar.

Via deze leeftijdsgrens – een Vlaamse primeur – willen vastgoedontwikkelaar Kolmont en de stad Hasselt jongeren meer kansen bieden om betaalbare appartementen met een centrale ligging te betrekken. Worden oudere personen hiermee volledig buitenspel gezet? Neen, want de zeventig flats mogen ook aangekocht worden door personen die ouder zijn dan 32 jaar, op voorwaarde dat de jongste bewoner jonger is dan 32 jaar. Hetzelfde geldt voor huurders: minstens een van hen moet voldoen aan de leeftijdslimiet. “En eens je er woont, mag je er zolang blijven als je wil”, benadrukt Tom Vandeput, Hasselts schepen van Ruimtelijke Ordening. “Onze stad heeft nood aan dit soort compacte en betaalbare starterswoningen, op maat van jonge mensen. We moeten daarop durven inspelen. De Kapertoren komt in dé wijk voor jonge mensen, studenten, startende werkers en gezinnen, en biedt op dat vlak een uitgelezen mogelijkheid om een nieuwe, jonge community te creëren.”

Helaas ziet niet iedereen de voordelen van dit nieuwe concept in. Integendeel, het Vlaams Huurdersplatform gewaagt van regelrechte ‘discriminatie’. “We zijn niet blind voor het probleem dat wordt aangekaart, met name dat het in vele Vlaamse steden moeilijk is om een betaalbare starterswoning te vinden, maar dat moet worden aangepakt via het woonbeleid. Een leeftijdsgrens instellen is zeker geen goede oplossing”, klinkt het bij monde van coördinator Joy Verstichele. Ook Unia-directeur Els Keytsman heeft ernstige twijfels bij de vooropgestelde leeftijdslimiet: “De wetgeving laat niet toe dat er een leeftijd wordt ingebouwd in een aankoopakte of een huurcontract. Dit is discriminatie op basis van leeftijd en dat kan niet. We vinden het bovendien een overbodige maatregel. Wetende dat het gebouw ook plaats biedt aan een crèche, denk ik dat het doel wel te bereiken is zonder een willekeurige leeftijdsgrens van 32 jaar te hanteren.” En uiteraard roert ook de politiek zich. “Hasselt moet aantrekkelijk worden voor jonge gezinnen, maar een woontoren met leeftijdslimiet is een brug te ver”, meent NVA-fractieleider Steven Vandeput. “De juridische afdwingbaarheid is wankel en de poort naar misbruik staat open.”

Een heel ander geluid horen we bij Vlaams Bouwmeester Leo Van Broeck. Hij is het idee wél genegen en vindt het net noodzakelijk om jonge mensen meer kansen te geven via deze vorm van ‘positieve discriminatie’: “Het vastgoed in de steden wordt alsmaar duurder en de meeste jongeren hebben niet genoeg kapitaal om een goede lening aan te gaan. Hierdoor zijn ze haast verplicht om zich terug te trekken in auto-afhankelijke verkavelingsfermettes, ver van waar hun eigenlijke leven zich afspeelt. Een project als dit is nodig om jongeren weer naar de stad te lokken en onze ruimtelijke ordening verder in balans te brengen.”
Overleeft de Kapertoren deze mediastorm? De realisatie van het veelbesproken project start hoe dan ook dit najaar. Maar of de leeftijdslimiet effectief zal standhouden, lijkt vooralsnog hoogst onzeker. Het laatste is hier allicht nog niet over gezegd, al onthouden wij als neutrale waarnemers vooral dat het een goede zaak is dat er deze dagen nog ontwikkelaars zijn die hun maatschappelijke verantwoordelijkheid niet ontlopen en verder durven kijken dan hun portefeuille.

Veel leesplezier

Tim Janssens

Ik wil graag een proefexemplaar of abonnement.

Ik wil graag een: